Σκόρπιες σκέψεις (2)

Τι πιο ωραίο και πιο φυσιολογικό από έναν έρωτα...! Με τον έρωτα μπορείς να γίνεις ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο! Ο έρωτας σου δίνει νόημα στην καθημερινότητα σου! Γιατί όμως τις περισσότερες φορές σου αφήνει μια πικρία; Γιατί από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να σε καταστρέψει;

Όλοι μας έχουμε πληγωθεί από έναν έρωτα! Όλοι μας έχουμε φτάσει σε σημείο που να μην αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας γιατί όλες μας οι πράξεις έχουν αρχή και τέλος μόνο αυτόν/ή... Τότε μπαίνουμε στην διαδικασία της άμυνας... Πιέζουμε τον εαυτό μας να ξεφύγει από αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαμε ωραίο! Φτάνουμε στον πάτο! Μόνο έτσι συνειδητοποιούμε τι γίνεται γύρω μας και αρχίζουμε να δυναμώνουμε για να μπορούμε να ξανασηκωθούμε! Μαθαίνουμε μέσα από την ''περιπέτεια'' μας, ανακαλύπτουμε πράγματα που ήταν άγνωστα για μας, βλέπουμε τους ανθρώπους ου νοιάζονται για μας! Τα συναισθήματα όμως υπάρχουν... Κάποτε έλεγα πως μόνο με το την δύναμη που έχει το μυαλό σου μπορείς να τα ξεπεράσεις όλα!  ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Με το που μπαίνει στην μέση το συναίσθημα και πόσο μάλλον όταν έχεις πληγωθεί δεν φτάνει μόνο αυτό! Θέλεις και χρόνο! Χρόνο να πονέσεις, να κλάψεις , να καταστροφείς και να ''ορθοποδήσεις'' .

Μην σκεφτείς πως δεν το χεις κάνει και συ γιατί όλοι μας κάποτε παρατήσαμε κάποιον που τον είχαμε ''σίγουρο'' για να δοκιμάσουμε το άγνωστο! Όπως και να το κάνουμε το άγνωστο σε εξιτάρει! Δεν προσπαθώ να μας δώσω άλλοθι με αυτό αλλά είναι κάτι που ισχύει! Αναλωνόμαστε σε ανθρώπους που είναι επιδερμικοί! Δεν προσπαθούμε να ζήσουμε με κάποιον την κάθε μέρα με την κάθε συγκίνηση που μας προσφέρει! Θα σου γράψω κάτι που μου χει αρέσει: ''Για να υπάρχει εμείς, δηλαδή εγώ κι εσύ, πρέπει το κάθε εγώ του κάθε ατόμου να είναι ώριμο και κατασταλαγμένο, αλλιώς όλα κινούνται στη σφαίρα του ονείρου για πολύ λίγο, μέχρι το ασθενέστερο εγώ εκ των δύο να φύγει…''

Τα παραπάνω τα έγραψα ακούγοντας αυτά : 

Σκόρπιες σκέψεις

Αν σου έκανα μια αναπαράσταση της ζωής μου σε ένα καρδιογράφημα θα έβλεπες ακανόνιστες αύξουσες ή φθίνουσες γραμμές που θα τελείωναν σε ένα κενό και μετά πάλι απ'την αρχή! Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή μόνο που και τότε υπάρχουν ταραχές... Όπου ταραχές βάλε τις σκέψεις σου και θα καταλάβεις τι εννοώ!
Σκέφτεσαι, άρα υπάρχεις... Και μη μου πεις ότι μπορεί να είσαι άδειος από σκέψεις και από συναισθήματα άρα δε σκέφτεσαι, γιατί ήδη έχεις μπει στην διαδικασία να το σκεφτείς και δεν το χεις καταλάβει... My point, δεν υπάρχει μέρα που να μην σκέφτεσαι. Πάνω στις σκέψεις σου δημιουργείς την πραγματικότητα σου! Πάνω σε αυτές στηρίζεσαι για να πάρεις μια απόφαση! Πάνω σ αυτές ολοκληρώνεις το εγώ σου...
Ωστόσο σε μια προσπάθεια σου να συνειδητοποιήσεις και να κατανοήσεις το εγώ σου γίνεται κάτι και ξαφνικά το προδίδεις! Κάθε μέρα απατάς-προδίδεις το εγώ σου! Σκέψου το... Πόσες φορές έχεις εκπλαγεί με κάτι πού έχεις κάνει; Πόσες φορές έχεις απογοητευτεί για μια επιλογή σου ή πράξη σου ενώ ξέρεις ΕΣΥ θα το έκανες διαφορετικά... Πόσες φορές έχεις τολμήσει και σου άρεσε η τροπή που πήραν τα πράγματα ενώ ΕΣΥ δε θα το έκανες ποτέ! Μικρά παραδείγματα... Τότε απλά μπαίνεις στην διαδικασία να συμβιβαστείς με τον ίδιο σου τον εαυτό! 

Θα σου γράψω κάτι που είχα αναρτήσει σε ένα γνωστό social media, μια μέρα που χα έμπνευση. '' Όταν συμβιβάζεσαι για μια φορά με κάτι, τότε ακολουθεί ένα άθροισμα συμβιβασμών που έχει ως προσθετέο τον πρώτο σου συμβιβασμό! Είναι σαν μια εξίσωση χ + 3 = 5, όπου χ ο πρώτος σου συμβιβασμός! Δεν αναφέρομαι σε προσωπικούς συμβιβασμούς του στυλ θέλει γλειφιτζούρι ας της κάνω το χατίρι, αλλά σε εσωτερικούς συμβιβασμούς... My point, δεν γίνεται να κάνεις μόνο ένα συμβιβασμό γιατί αυτός ο ένας γεννά άλλους τόσους! Το θέμα είναι να καταλάβεις γιατί τον έκανες από την αρχή και τότε θα έχεις την απάντηση για όλα αυτά που σε απασχολούν...'' 

Τα παραπάνω τα έγραψα ακούγοντας αυτό ενώ σκεφτόμουν ότι δε θέλω να καταλήξω κάπου! :)