Σκόρπιες σκέψεις (2)

Τι πιο ωραίο και πιο φυσιολογικό από έναν έρωτα...! Με τον έρωτα μπορείς να γίνεις ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο! Ο έρωτας σου δίνει νόημα στην καθημερινότητα σου! Γιατί όμως τις περισσότερες φορές σου αφήνει μια πικρία; Γιατί από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να σε καταστρέψει;

Όλοι μας έχουμε πληγωθεί από έναν έρωτα! Όλοι μας έχουμε φτάσει σε σημείο που να μην αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας γιατί όλες μας οι πράξεις έχουν αρχή και τέλος μόνο αυτόν/ή... Τότε μπαίνουμε στην διαδικασία της άμυνας... Πιέζουμε τον εαυτό μας να ξεφύγει από αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαμε ωραίο! Φτάνουμε στον πάτο! Μόνο έτσι συνειδητοποιούμε τι γίνεται γύρω μας και αρχίζουμε να δυναμώνουμε για να μπορούμε να ξανασηκωθούμε! Μαθαίνουμε μέσα από την ''περιπέτεια'' μας, ανακαλύπτουμε πράγματα που ήταν άγνωστα για μας, βλέπουμε τους ανθρώπους ου νοιάζονται για μας! Τα συναισθήματα όμως υπάρχουν... Κάποτε έλεγα πως μόνο με το την δύναμη που έχει το μυαλό σου μπορείς να τα ξεπεράσεις όλα!  ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Με το που μπαίνει στην μέση το συναίσθημα και πόσο μάλλον όταν έχεις πληγωθεί δεν φτάνει μόνο αυτό! Θέλεις και χρόνο! Χρόνο να πονέσεις, να κλάψεις , να καταστροφείς και να ''ορθοποδήσεις'' .

Μην σκεφτείς πως δεν το χεις κάνει και συ γιατί όλοι μας κάποτε παρατήσαμε κάποιον που τον είχαμε ''σίγουρο'' για να δοκιμάσουμε το άγνωστο! Όπως και να το κάνουμε το άγνωστο σε εξιτάρει! Δεν προσπαθώ να μας δώσω άλλοθι με αυτό αλλά είναι κάτι που ισχύει! Αναλωνόμαστε σε ανθρώπους που είναι επιδερμικοί! Δεν προσπαθούμε να ζήσουμε με κάποιον την κάθε μέρα με την κάθε συγκίνηση που μας προσφέρει! Θα σου γράψω κάτι που μου χει αρέσει: ''Για να υπάρχει εμείς, δηλαδή εγώ κι εσύ, πρέπει το κάθε εγώ του κάθε ατόμου να είναι ώριμο και κατασταλαγμένο, αλλιώς όλα κινούνται στη σφαίρα του ονείρου για πολύ λίγο, μέχρι το ασθενέστερο εγώ εκ των δύο να φύγει…''

Τα παραπάνω τα έγραψα ακούγοντας αυτά : 

Η σονάτα του σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος

Ένα από τα αγαπημένα μου... Απολαύστε το και σχολιάστε μου για το τι σας έρχεται στο μυαλό...

(Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.)Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι αϋλη,
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σε να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία –
λέω για την πολυθρόνα, τόσο αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα
δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει
ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου
είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς
με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε
οι εργάτες στο αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίσω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν’ απασχολώ τα δάχτυλα μου. και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64 -
κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια – κακή συνήθεια) – 32, 64 -
κ’ οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου ‘λεγα για την πολυθρόνα –
ξεκοιλιασμένη – φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα –
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση – τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τα’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύθηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας τ’ Αι Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ’ αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ’ το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ’ το φεγγάρι
που ‘ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων –
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ’ τα’ αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ’ τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα ‘βλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα ‘βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φθάνει ο θαυμασμός σου, -
θέ μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ’ έξω κι από μέσα,
άλλος δε μου ‘μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω. –
Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη
ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ’ τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να απ’ τους νεκρούς του
να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, την ώρα πού βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω άπ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με την γριά βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφήνουν πια να βγουν έξω
μ' όλο πού πίσω απ' τούς τοίχους
μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας –
κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για που και γιατί –
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τούς αργόσχολους τους απαιτητικούς
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κ' ενός αργού θανάτου-
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ' τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες
που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια πίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν, ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο – τι δυνατό το στήθος σου,
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;

Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.
Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο
πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω δυο - ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας
απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις; -
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα ‘κρυβε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μία πολύ γνώστη μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να ‘ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; το ραδιόφωνο συνεχίζει.) 


Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=20369#ixzz1JLysAygO

Γνωμικά για τον έρωτα και την αγάπη

Ο χωρισμός ελαττώνει τα μέτρια πάθη και δυναμώνει τα μεγάλα, όπως ο άνεμος σβήνει τα κεριά αλλά φουντώνει τις φωτιές.
Λα Ροσφουκώ,1613-1680,Γάλλος συγγραφέας

Γεννήθηκα όταν με φίλησες. Πέθανα όταν με παράτησες. Έζησα για λίγες βδομάδες, όσο με αγάπησες.
Humphrey Bogart, 1899-1957, Αμερικανός ηθοποιός (από την “Casablanca”)

Η μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευθείς.
Anais Nin,1903-1977, Γαλλίδα συγγραφέας

Ο έρωτας έχει κάτι το τόσο χαρακτηριστικό, που δεν μπορούμε να το κρύψουμε όταν υπάρχει ούτε να τον προσποιηθούμε όταν δεν υπάρχει.
Μαρκησία de Sable,1599–1678, Γαλλίδα διανοούμενη

Όποιος έχει δοκιμάσει ένα μεγάλο έρωτα δεν δίνει σημασία στη φιλία.
Jean de La Bruyere,1645-1696, Γάλλος

Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν.
Βίκτωρ Ουγκώ,1802-1885, Γάλλος Συγγραφέας

Ο Έρωτας είναι ένα βρόμικο κόλπο που μας παίζουνε για να διαιωνίσουμε το είδος.
Σόμερσετ Μωμ,1874-1965, Βρετανός συγγραφέας

Μοιχεία είναι η εφαρμογή της δημοκρατίας στον έρωτα.
H.L. Mencken,1880-1956, Αμερικανός Αρθρογράφος

Στον πόλεμο της αγάπης, αυτός που το βάζει στα πόδια είναι ο νικητής.
Ανώνυμος

Πλατωνικός έρωτας ίσον μαλακόν παξιμάδιον δια τους μη έχοντας οδόντας.
Εμμανουήλ Ροΐδης,1836-1904, Έλληνας συγγραφέας

Αγαπάς σημαίνει κάνεις ένδοξο έναν άνθρωπο. Είναι η μόνη δόξα που θα βρει στη ζωή του
Γιώργος Χειμωνάς, 1940-2000, Έλληνας Συγγραφέας

Αυτοί που μας αγαπάνε είναι αδιάκριτοι.
Marcel Jouhandeau,1888-1979, Γάλλος συγγραφέας

Ο έρωτας είναι ένας ωκεανός αισθημάτων που περιβάλλεται από έξοδα.
Thomas Dewar,1864-1930, Βρετανός επιχειρηματίας

Η διαφορά μεταξύ έρωτα και φιλίας έγκειται στο πόσο πολύ μπορεί να πληγώσει ο ένας τον άλλον.
Ashleigh Brilliant,γ. 1933, Βρετανός σκιτσογράφος

Στην αριθμητική της αγάπης, ένα συν ένα ίσον τα πάντα και δύο μείον ένα ίσον τίποτα.
Mignon McLaughlin,1913-1983, Αμερικανίδα αρθρογράφος

Στον έρωτα δεν δίνει κανείς εξηγήσεις. Ο έρωτας υποχρεώνει τον άλλο να καταλάβει.
Αιμίλιος Πόντις

Αγάπη: η ανάγκη να φύγεις από τον εαυτό σου.
Charles Baudelaire,1821-1867, Γάλλος Ποιητής

Το ν’ αγαπάς είναι ουσιαστικά η επιθυμία ν’ αγαπηθείς.
Jaques Lacan,1901-1981, Γάλλος ψυχίατρος

Το να σ’ αγαπάει κάποιος βαθιά σου δίνει δύναμη. Το να αγαπάς κάποιον βαθιά σου δίνει θάρρος.
Λάο Τσε,6ος αιώνας π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος

Αν κρίνουμε την αγάπη από τα αποτελέσματά της, τότε μοιάζει περισσότερο με μίσος παρά με έρωτα.
Λα Ροσφουκώ,1613-1680, Γάλλος συγγραφέας

Η πολύ φλογερή αγάπη τελικά φέρνει ανία και είναι επιζήμια, όπως είναι βλαβερό το πολύ νόστιμο φαγητό για το στομάχι.
Οβίδιος,43 π.Χ.-17 μ.Χ., Ρωμαίος ποιητής

Δεν υπάρχουν άσχημες αγάπες ούτε ωραίες φυλακές.
Βενιαμίν Φραγκλίνος, 1706-1790, Αμερικανός Πολιτικός και Συγγραφέας

Το να απατηθείς είναι κι αυτό μια ιστορία αγάπης.
Robert de Flers,1869-1927, Γάλλος συγγραφέας

Το μεγαλύτερο ψέμα: “Σ’ αγαπώ”.
Gordon Livingston, Αμερικανός ψυχίατρος & συγγραφέας

Βαριόμουνα, να πώς άρχισε. Με έκανε να βαριέμαι, να πώς τελείωσε.
Αλέξανδρος Δουμάς υιός, 1824-1895, Γάλλος συγγραφέας

Πηγή

Η χημεία του έρωτα

Η έκφραση "τρελά ερωτευμένος" δεν βγήκε τυχαία. Ο έρωτας είναι σαν ένα ηφαίστειο. Καυτός, αχνιστός και έτοιμος να προκαλέσει εκρήξεις. Όταν δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, συμβαίνει μια πραγματική έκρηξη ουσιών παρόμοιων με την αδρεναλίνη, που κατακλύζουν το σώμα.

Όταν ερωτευόμαστε, διαφορετικές ορμόνες και νευροδιαβιβαστές ενεργοποιούνται από το κατώτερο τμήμα της παρεγκεφαλίδας προς τον πρόσθιο φλοιό του εγκεφάλου. Είναι σχεδόν σαν την αφύπνιση ενός για πολλά χρόνια σβηστού ηφαιστείου. Το αίσθημα της ευφορίας, η γλυκιά ζαλάδα και το σφίξιμο στο στομάχι, οι εξάψεις καθώς και οι ιδρωμένες παλάμες, είναι όλα συμπτώματα που μπορούν να αποδοθούν σε ένα νευροδιοαβιβαστή που λέγεται "ντοπαμίνη".

Η χημική ουσία νοραδρεναλίνη είναι υπεύθυνη για τις ταχυπαλμίες και την αναστάτωση που νιώθουμε όταν είμαστε ερωτευμένοι. Σε συνδυασμό με τη "ντοπαμίνη", η απελευθέρωση των δύο αυτών νευροδιαβιβαστών μπορεί να σας κάνει να νιώθετε, υπερβολικά ενεργητικοί, να έχετε αϋπνίες, να μην έχετε όρεξη να φάτε, και να είστε πολύ συγκεντρωμένοι. Αυτές οι αντιδράσεις μπορούν τελικά να σας οδηγήσουν στο να επιδιώξετε μια βραχυπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη σχέση.

Κεραυνοβόλος έρωτας

Στέκεστε στο μπαρ, περιμένοντας να σας βάλει ο μπάρμαν ένα ποτό, όταν πέφτει το βλέμμα σας σ' αυτό το "σέξυ" πλάσμα που ακουμπάει νωχελικά στο τζούκ-μποξ. Μερικές ματιές μόνο, αρκούν για να πυροδοτήσουν ένα αίσθημα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Ας ελπίσουμε ότι το άτομο που σας ενδιαφέρει, κοιτάζει εσάς και όχι αυτόν τον μυστήριο τύπο πίσω σας. Βέβαια υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να κοιτάτε στα μάτια κάποιον που νομίζει ότι αποτελεί "θείο δώρο" για όλους, ή κάποιου είδους "σεξοβόμβα". Μην πνιγείτε με το ποτό σας!

Το αίσθημα της έλξης συνήθως ενεργοποιείται από την οπτική επαφή, την όσφρηση, την ακοή ή το άγγιγμα. Γενικά οι άντρες παράγουν τις ουσίες ντοπαμίνη και νοραδρεναλίνη πολύ γρηγορότερα από ότι οι γυναίκες. Οι άντρες έχουν απλώς ισχυρότερη οπτική αντίληψη, όταν πρόκειται για ωραίες γυναίκες. Αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο κάποιοι άντρες, (όχι όμως όλοι) μπορεί να κοιτάζουν άλλα μέρη του σώματος μιας γυναίκας πριν την κοιτάξουν στο πρόσωπο.

Αγάπη ή ψύχωση;

Ερευνητές από το University College του Λονδίνου, ανακάλυψαν ότι τα άτομα που είναι ερωτευμένα, έχουν χαμηλότερα επίπεδα του νευροδιαβιβαστή που λέγεται σεροτονίνη. Τα χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης, συνήθως συσχετίζονται με την εμφάνιση της "Έμμονης Παρορμητικής Διαταραχής" (ΟCD). Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πολλά άτομα παθιάζονται τόσο πολύ με τους εραστές ή τις ερωμένες τους.

Μήπως φταίνε τα μάτια του;

Για πολλούς ανθρώπους, υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που τους ελκύουν στους άλλους. Εδώ παραθέτουμε κάποια διακριτικά γνωρίσματα που τείνουμε να προσέχουμε συνήθως, καθώς ανιχνεύουμε ένα δωμάτιο για ένα πιθανό ταίρι:

Εμφάνιση - χαρακτηριστικά του προσώπου, το χρώμα των μαλλιών, το χρώμα των ματιών, καθώς και το χρώμα του δέρματος, όλα σχηματίζουν μέρος της χημικής διαδικασίας της αγάπης και της έλξης. Πολλοί παρατηρούν ακόμη και την ενδυματολογική σας άποψη. Σε κάποιους αρέσει ο μοντέρνος τρόπος ντυσίματος, ενώ άλλοι προτιμούν το στυλ της δεκαετίας του 80 για παράδειγμα. Δεν υπάρχει σταθερό κριτήριο στις προτιμήσεις.

Φερορμόνες- σ' αυτό το σημείο η συμπεριφορά μας είναι όμοια με αυτή των ζώων. Πολλοί από μας ελκύονται από μια συγκεκριμένη οσμή, συχνά από μια οσμή που δε θα φανταζόμασταν ποτέ ότι θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε. Οι φυσικές φερορμόνες παράγονται στον ανθρώπινο ιδρώτα. Σήμερα όμως, οι περισσότεροι από μας χρησιμοποιούμε τεχνητές φερορμόνες όπως είναι ένα μπουκάλι άρωμα, ή αρωματισμένη πούδρα από καταστήματα καλλυντικών. Πολλές γυναίκες είναι ελκυστικές στους άλλους εξαιτίας του τρόπου που μυρίζουν. Έτσι αν είστε σε ένα κλάμπ και μυρίζετε υπέροχα, είναι πολύ πιθανό να αποτελέσετε πόλο έλξης επίδοξων εραστών.

Προσωπικότητα - ο χαρακτήρας ενός ατόμου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο φαινόμενο "έρωτας".

Οι ερευνητές υποστηρίζουν, ότι οι άνθρωποι τείνουν να έλκονται, από άτομα με προσωπικότητα παρόμοια με αυτήν των γονιών τους.

Τα γνωρίσματα της προσωπικότητας που θα μπορούσαν να είναι ελκυστικά, είναι ίσως μια παγερή αίσθηση του χιούμορ, η τιμιότητα, η εργατικότητα, και η υπευθυνότητα.

Τι «ανάβει» την ερωτική διάθεση;

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αποδειχτεί, πιστεύεται ότι κάποιες συγκεκριμένες τροφές προσθέτουν λίγη καυτή λάβα σ' αυτό το βρυχώμενο ηφαίστειο του έρωτα. Κάποιες από αυτές είναι:

Τα οστρακοειδή- πιστεύεται ότι ανεβάζουν τα επίπεδα της τεστοστερόνης, χάρη στα υψηλά ποσοστά ψευδαργύρου που περιέχουν. Λένε ότι τα όστρακα ανεβάζουν σημαντικά τη libido.

Σοκολάτα - αυτό το δημοφιλέστατο δώρο, περιέχει μεγάλες ποσότητες φαινυλεθυλαμίνης, η οποία με τη σειρά της χαρίζει ένα αίσθημα ευφορίας και ευεξίας, σ' αυτούς που την καταναλώνουν.

Σπαράγγια - η υψηλή περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη-Ε, πιστεύεται ότι διεγείρει τις ορμόνες του σεξ.

Πιπεριές "τσίλλι" - είτε το πιστεύετε είτε όχι οι ειδικοί υποστηρίζουν, ότι τρώγοντας καυτερές πιπεριές "τσίλλι" ανεβάζουμε στα ύψη τις θερμοκρασίες στην κρεβατοκάμαρα, χάρη στις ενδορφίνες που απελευθερώνονται.

Πόθος ή έλξη;

Συνήθως κατά τη διάρκεια της εφηβείας εγείρονται λάγνες σκέψεις, και σ' αυτήν την περίοδο τα επίπεδα των οιστρογόνων και της τεστοστερόνης μπορούν να φτάσουν σε απίστευτα ύψη. Ο πόθος εμπεριέχει τη σεξουαλική έλξη, και μια περιέργεια να ανακαλύψει κανείς, πως θα ήταν να έχει ερωτική επαφή με ένα συγκεκριμένο άτομο. Χωρίς τον πόθο, είναι πρακτικά αδύνατο να βρει κανείς αυτό το ιδιαίτερο άτομο. Οι φερομόνες και η εμφάνιση είναι συνήθως οι δύο παράγοντες που οδηγούν στον πόθο. Παρόλα αυτά το υπερβολικό πάθος μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνο. Διαλέξτε προσεκτικά το σύντροφό σας.

Η έλξη μπορεί να είναι το επόμενο βήμα που ακολουθεί το αρχικό αίσθημα του πόθου. Αυτό συμβαίνει όταν δυο πιθανοί εραστές, περνούν περισσότερο χρόνο μαζί, από ότι με κάποιο φίλο. Η έλξη συχνά οδηγεί τους ανθρώπους στο να απευαισθητοποιούνται στα ελαττώματα του συντρόφου τους, και να μη μπορούν να σταματήσουν να τον σκέφτονται διαρκώς. Αν η όλη διαδικασία αποδώσει καρπούς η έλξη τελικά θα καταλήξει σε δέσμευση.

Όταν το ηφαίστειο εκρήγνυται!

Στη διάρκεια της ερωτικής πράξης απελευθερώνεται μια ορμόνη που λέγεται οξυτοσίνη (η ορμόνη του αγκαλιάσματος), η οποία αυξάνει την ευαισθησία στις απολήξεις των νεύρων, και διεγείρει τις συσπάσεις των μυών. Το αποτέλεσμα; Έκσταση! Επιπλέον, η οξυτοσίνη πιστεύεται ότι βοηθάει το ζευγάρι να διατηρήσει μια υγιή σχέση, κάνοντάς τους παράλληλα να νιώθουν πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Οι ενδορφίνες που επίσης παράγονται, δίνουν μια αίσθηση ευεξίας στους εραστές, μέσω της ερωτικής επαφής, αφήνοντάς τους με μια αίσθηση ηρεμίας, χαλάρωσης, και σιγουριάς.

Επίσης όταν συνδυαστούν η φαινυλεθυλαμίνη με τη ντοπαμίνη και τη noradrenalin, δημιουργείται μια αίσθηση ξεμυαλίσματος. Αυτού του είδους η χημεία, δίνει την απάντηση στο γιατί πολλοί εραστές μπορούν να κάνουν έρωτα και να κουβεντιάζουν για ώρες, χωρίς να βαριούνται.

Παρόλα αυτά είναι πολύ πιθανό αυτός ο ενθουσιασμός του καινούριου να ξεφτίσει κάποια στιγμή. Αυτό συμβαίνει όταν το σώμα αρχίζει να αναπτύσσει ανεκτικότητα σ' αυτές τις χημικές ουσίες. Τότε θα χρειαστεί μια αυξημένη ποσότητα των παραπάνω χημικών ουσιών, για να επαναφέρει αυτό το αίσθημα της αγάπης και του ξεμυαλίσματος.

Αν η σχέση σας βρίσκεται σ' αυτό το σημείο, με το να ψιθυρίζετε γλυκόλογα στο αυτί του συντρόφου σας μπορείτε να ενεργοποιήσετε τη διαδικασία παραγωγής των κατάλληλων ορμονών και πάλι. Η φωνή ενός εραστή, η ματιά του, ή ακόμη και μια φαντασίωση μπορεί να προκαλέσει την παραγωγή της οξυτοσίνης. Μην συγκρατηθείτε!

Είναι ο έρωτας φάρμακο;

Πολλοί πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να είναι κανείς ερωτευμένος, και ισχυρίζονται ότι ο έρωτας τους έχει βοηθήσει να ξεπεράσουν πολλές δύσκολες καταστάσεις. Άλλοι πάλι λένε ότι η αγάπη είναι σαν να παίρνεις ναρκωτικά, αφού είναι πιο εθιστική από οποιαδήποτε ένεση, χαπάκι, ή σκόνη.

Ένα ερωτικό γράμμα, μπορεί συχνά να περιγράψει τα βαθύτερα συναισθήματα κάποιου, τα οποία δεν είναι εύκολο να εκφραστούν λεκτικά. Αν δε, είναι γραμμένο με λεπτότητα μπορεί να ανεβάσει το σύντροφό σας στους 7 ουρανούς, ή να σας βοηθήσει να περάσετε σε ένα άλλο επίπεδο στη σχέση σας. Όλα έχουν να κάνουν με το να είναι κανείς δημιουργικός.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο έρωτας είναι πλούσιος σε χημικές αντιδράσεις, ατμό, πάθος και απολαύσεις. Αφήστε λοιπόν τους χυμούς του να ρέουν άφθονοι.

πηγή: glykia-zoi.pblogs.gr

Valentine's day και όποιος αντέξει

Η ημέρα του Βαλεντίνου, όπως ξέρουμε όλοι, πιθανότατα προέρχεται από την αρχαία πεποίθηση ότι τα πουλιά άρχιζαν να ζευγαρώνουν στις 14 Φεβρουαρίου. Η 14η Φεβρουαρίου ήταν επίσης μία επίσημη γιορτή (μέχρι το 1969 που αφαιρέθηκε από το Καθολικό εορτολόγιο) προς τιμή δύο Χριστιανών αγίων (ο ένας εκ των οποίων λεγόταν Αγιος Βαλεντίνος) που υποβλήθηκαν σε μαρτύρια από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κλαύδιο τον 2ο. Βέβαια υπάρχει και λίγος έρωτας σε αυτή την ιστορία – ο λόγος που σκοτώθηκε ο Αγιος Βαλεντίνος (για την ακρίβεια αποκεφαλίστηκε) ήταν ότι συνέχισε να τελεί γάμους νέων ζευγαριών ακόμα και μετά τη ρητή απαγόρευση του Κλαύδιου. 
Προφανώς ο Κλαύδιος πίστευε ότι οι παντρεμένοι στρατιώτες δεν ήταν το ίδιο καλοί όσο οι ανύπαντροι. Και σαν 

να μην έφτανε αυτό, η 15η Φεβρουαρίου ήταν η γιορτή της γονιμότητας (Lupercalia) προς τιμή του θεού Lupercus. Με την πάροδο των αιώνων,αυτοί οι δύο εορτασμοί αναμείχθηκαν και η σύγχρονη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μία γιορτή αφιερωμένη στους εραστές, μία ευκαιρία για να ανταλλάσσουν λουλούδια συναισθηματικές κάρτες και γλυκανάλατες υποσχέσεις για έρωτα χωρίς τέλος.

'' Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός ''

''Να μ' αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά...''
''Να μ' αγαπάς εαυτέ μου σ' έψαχνα παντού...''

Πόσο ωραίο τραγούδι και τι πανέμορφα λόγια! (Η Ελληνική μουσική έχει ανάγκη από τέτοια τραγούδια)


Ένα έχω να πω... Στο άκουσμά του μονάχα την μέθη του έρωτα σκέφτομαι! Άλλοτε είναι ένας γλυκός πόνος ενώ άλλοτε μία απέραντη γιορτή... Όπως και να χει, είναι ωραίο να αισθάνεσαι, ακόμα και όταν πονάς, γιατί έτσι φαίνεται η ανθρώπινη φύση μας! Έτσι ξεχωρίζουμε από όλα τα άλλα πλάσματα της γης! Έτσι δίνουμε νόημα στην λέξη ζωή!


Σκεφτείτε για λίγο να υπήρχε ένα on/off που θα το πατούσαμε για να ανοίξουμε/κλείσουμε αντίστοιχα την καρδιά μας... Θα μας έβγαζε από πολλά προβλήματα αυτό το κουμπάκι; Θα γλιτώναμε όλο εκείνη την διαδικασία που λέγεται '' στα πατώματα ''; Αξίζει να την γλιτώσουμε; Τελικά μήπως η ευκολία σε ότι και αν κάνουμε είναι αυτό που μας δελεάζει περισσότερο και απλά στρουθοκαμηλίζουμε;


Όσο δελεαστικός και αν ακούγεται ο έλεγχος συναισθημάτων, ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Θέλω να ζω, με ότι και αν σημαίνει αυτό!

Αποφθέγματα αγάπης

“Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι η διαπίστωση οτι μας αγάπουν γι’αυτό που είμαστε ή,μάλλον,παρά το γεγονός οτι είμαστε αυτό που είμαστε.”
Victor M. Hugo

“Ένας άντρας θέλει να είναι πάντα η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας.Μία γυναίκα θέλει να είναι πάντα το τελευταίο ειδύλλιο ενός άντρα.”
Oskar Wild

“Έρωτας είναι ο θρίαμβος της φαντασίας επι της νοημοσύνης.”
H.L.Mencken

“Αγαπάμε αληθινά μόνο όταν αγαπάμε χωρίς λόγο. “
Ανατόλ Φρανς

“Στην αγάπη, ο σίγουρος τρόπος για να σε αγαπάει ο άλλος είναι να μην τον αγαπάς. “
Λα Ροσφουκό

“Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Το σημαντικό τα μάτια δεν το βλέπουν.”
Μικρός Πρίγκηπας

“Αγάπη είναι το να κοιτάς μέσα στα μάτια κάποιου και να αντικρίζεις την καρδιά του.”
Jill Petty

“Στα όνειρα και στην αγάπη τίποτα δεν είναι ανέφικτο.”
Janus Arony

“Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της.”
Πάολο Κοέλο

“Αν κρίνεις την αγάπη από τις πράξεις της, είναι περισσότερο σα να μισείς παρά σα ν’ αγαπάς.”
Λα Ροσφουκώ

ΑΝ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΡΑΨΤΕ ΤΑ ΣΑΝ ΣΧΟΛΙΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ Η ΛΙΣΤΑ ΜΑΣ!!!